tag:blogger.com,1999:blog-77305760210135081082012-02-16T01:22:26.013-08:00Կուշտ օրերի պոեզիա!Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-65035192270801699592011-02-02T23:04:00.000-08:002011-02-02T23:06:00.481-08:00Տատս ասաց.<br />-Հայրենիքի մասին մի բան կարդա:<br />Ասացի.<br />-Չունեմ:<br />-Սիրո մասին գործդ կարդա:<br />-Տատ... չկա...<br />-Աշնան մասին... Տերյանի պես...<br />-Դե... Չեմ գրել...<br />-Բա ի՞նչ ես գրել:<br /><br />-Ո՞նց ասեմ, տատ,<br />հիմա լինել-չլինել չկա,<br />աստված-չաստված չկա,<br />աշխարհում լիքը ուրի'շ մարդ կա,<br />գլոբալիզացիա,<br />հազար ու մի ֆեդերացիա,<br />Մինսկի խումբ կա,<br />վրաց-օսական պատերազմ<br />ու բալկանյան խժբժոց կա,<br />Տիբեթի ինքնորոշում կա,<br /><br />ջհուդամասոնական դավադրություն,<br />ու հոմոֆոբիայի դեմ պայքար կա:<br />Ամերիկայում սև նախագահ կա<br />-Յի~ա...<br />-Բա~... Դիսկրիմինացիա չկա:<br />Մոդեռն, պոստմոդեռն կա<br />ու դրա վրա խախտվածներ կան...<br />Ճգնաժամ կա:<br />-Էդ հա էլ կա…<br />Թրաֆիկինգ կա,<br />պեդոֆիլիա,<br />տեռոր-մեռոր,<br />շահիդ-մահիդ,<br />ֆուն-դա-մեն-տա-լիզմ ու<br />ուզածիդ չափ –իզմ կա:<br /><br />(Տատս քաշեց վարագույրը<br />ու ասաց, որ լիքը ճանճ կա):<br /><br />-Տատ, վախտը չի,<br />լիքը հարց կա...<br />Ու հայ դատ կա:<br />-Էդ հլը՞ կա:<br />-Սահման-մահման...<br />-Վա~յ, այ բալա...<br /> Ֆուտբոլային դիվանագիտություն կա:<br />-Էդ ո՞րն ա:<br />-ԻՆՔԸ կիմանա:<br />Ղարաբաղ կա, տատ,<br />ուր 14 հոգանոց ընտանիք կա:<br />-Պատերազմը պրծե՞լ ա:<br />-Չէ, զինվորների պակաս կա:<br />Ազատ, թափանցիկ ընտրություններ կա:<br />-Էդ որտե՞ղ, բալա:<br />Բաց պորտերի դեմ պայքար կա,<br />ռուսական բազաներ կան,<br />օտարալեզու դպրոցներ… դեռ չկան…<br /> <br />Ծառ են կտրում,<br />ուղեղներին ասֆալտ փռում,<br />հարթ ու անծալք, սիրուն հղկում:<br />Մուրացկան կռվացնողներ<br />ու ազգի կենացը խմողներ կան:<br />Ու ազգային ինքնության նահատակներ կան…<br />Հա, նահատակներ հլը կան…<br />-Ախր մեր վախտ…<br />-Տա, երրորդ ինտերնացիոնալ չկա,<br />ու աշխարհի պրոլետարներին միացնող չկա…<br />Եղբայրական ժողովուրդներ չկան,<br />Բայց ախպեր-դիկտատորներ կան…<br /><br />-Էլ բան չկա՞:<br /><br />-Կարծեմ մեկ էլ<br />անձրևի տակ քայլողներ կան,<br />մոլորակին ձեռնոց նետող<br />ու շատ գաղտնի հաղթողներ կան…<br />Մոռացել էի, տատ…<br />-Դե գրի, Տաթ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-6503519227080169959?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-48275852651777409062011-02-02T23:02:00.000-08:002011-02-02T23:03:14.096-08:00Քերթող լինելդ կաշիս քերթելու իրավունք չի տալիս:<br /><br /> 2010-ի նոյեմբերին ցուրտ էր ու մենակ,<br />և ես դողում էի սիրելու... թուււււ... գրելու ցանկությունից:<br /><br />Իմ մասնավոր բարոյականությամբ<br />մտքով տեղափոխվեցի կանանց գաղութ, երբ հասկացա,<br />որ սերերիս թիվն ուղիղ համեմատական է գրածներիս:<br /><br />/Հետո՞ ինչ, որ Աստված մոռացավ ասել.<br />-Մուսաներ մի' շինիր քեզ համար:<br />-Եթե շինել ես, տիրությու'ն արա:<br />-Սիրում ես, սիրի':<br />-Գրում ես, գրի':<br /><br />Աստված էլ է անկատար.<br />չի հասցրել,<br />չի նկատել,<br />չի ենթադրել...<br /><br />Ու ես` ճշմարիտ քրիստոնյաս,<br />խոնարհաբար խմբագրում եմ պատվիրաններդ,<br />ու անգիր արած սցենարով<br />ամեն մեղքից հետո<br />իմ ոտքով գնում պատիժս կրելու/:<br /><br />Հ.Գ.<br />Պոեզիայի աստվածը մարդկային զոհեր է պահանջում.<br />երես մի' տուր:<br />Պոեզիայի աստվածը շոյում է գլուխդ, երբ կուշտ է<br />ու քացով ուղարկում որսի` երբ սոված:<br />Տաթ, զգույշ եղիր.<br />հերթի վերջում դու ես կանգնած...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-4827585265177740906?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-35838152334705130442011-02-02T23:01:00.001-08:002011-02-02T23:01:35.387-08:00***<br /><br />Պոեզիայի ամեն չստացված ակտ<br />ինքնակերության միտում ունի,<br />երբ չգրված տողից հետո<br />անուժ կանգնում ես բառերի առաջ<br />ու փորձում թաքցնել ցնցումը մարմնիդ...<br /><br />Երբ երկու ձեռքով չի ծածկվում մերկությունդ...<br />Երբ ջրով լցված փուչիկի պես ծանր ես թռչում...<br />Երբ ազատագրվել ես ուզում քեզանից..<br /><br />Ինչ լիքն է աշխարհը գրելուց առաջ,<br />ինչ քաղցր է բռնաբարվող բառը դիմադրում,<br />ինչ տաք է ամենը պոեզիայի կեսին...<br />Ինչ դատարկ է աշխարհը հեշտանքից հետո...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-3583815233470513044?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-67473701617451473772011-02-02T22:57:00.000-08:002011-02-02T22:59:42.993-08:00Նստած ենք ես, ծովը, նա:<br />Ներիր,<br />ես չգիտեմ այլ պոեզիա…<br /><br />Անպատեհ պահերին, երբ գլուխդ կախ ապրում ես քո փայ ժամերը, գալիս են թզուկ-մուսաներ ու համոզում մրոտել թանկաներ` ապրված օրերի… <br /><br />Ես նման եմ երեխայի,<br />ում տվել են սիրելի բանը, որ ձայնը կտրի.<br />Ես սուսուփուս սիրում եմ քեզ:<br /><br />Անպատեհ պահերին, ես քչփորում եմ խոհանոցը ու գտնում նվիրածդ չինական բաժակը թեյի... Քիթ իմ հոտապաշտ, երջանիկ եղիր:<br /><br />Սերը` ծաղկած բալենի գարնանը:<br />Սերը` տաք թեյ ձմռանը:<br />Սերը` անվերջ կլորացող լուսին:<br />Սերը` իրար գրկած, սարի ուսին...<br /><br />Անպատեհ պահերին հանգցրու ծխախոտը վերջին և պատվիրիր տոմս Տիբեթի` անհայտ ուղղություն պարապ քայլերի...<br /><br />Մոռացված վերարկու,<br />մոռացված գործեր,<br />մոռացված ձմեռ.<br />Մենք!<br /><br />Անպատեհ պահերին հայտարարիր, որ աշխարհի հետ համընկնումներդ պատահական են ու պատասխանատու չես աչքունքիդ համար. անաչք, անականջ, անգլուխ թռչիր...<br /><br />Սերը թռչում է սպիտակ թևերով.<br />ճեփ-ճերմակ երկինք<br />ու մի քնքուշ հով...<br /><br />Անպատեհ պահերին կազմակերպում եմ “աքսոր Տաթևի” ու դուրս քշում գոյությունս ուղեկցությամբ գեյշաների…<br /><br />Մոռացիր ինձ ծովի ափին.<br />ես հետ կգամ առաջին ձյան հետ,<br />կամ էլ անձրևի…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-6747370161745147377?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-44032874084395416522010-07-25T16:28:00.002-07:002010-07-25T16:35:29.113-07:00***<br />Մարդկանց քրտինքը, թուքն ու մնացյալ ենթադրելին<br />օր-օրի բարձրանում են,<br />լցվում մոլորակի ճեղքերը,<br />բոլոր ծակուծուկերը,<br />հասնում մարդաբոյ,<br />երկնքի բոյին,<br />Նրա բոյին,<br />ու մի քանի մետր էլ էն կողմ…<br /><br />Ու էս օրերին դու` ամենայն լկտիությամբ<br />մոլորակի 0, 024 կմ2-ն ապօրինաբար յուրացրած պատահական երկոտանի,<br />քո փայ երանության մեջ ծխում ես Cohiba Behike-դ<br />ու հեչ վեճդ էլ չէ,<br />որ կարող է պատահի`<br />Աստված երկրաչափություն չիմանա,<br />ֆիզիկա չիմանա,<br />ձեռքի շնորք չունենա,<br />վերջին հաշվով` լողալ չիմանա<br />ու մեկ էլ... ըհը~… ջրհեղեղին...<br />/թու-թու-թու… Ականջը չըկնի, չիմանա…/:<br /><br />Տե’ր, ոնց եմ քեզ հասկանում…<br />Մենակ նստել ես երկնքի շեմին, կախել ոտքերդ,<br />ու ներբաններով զգում ես գարշահոտ խոնավությունը<br />բարձրացող հեղուկի…<br />/Հիշում ես` ի~նչ հումանիստական անդորր էր ամենուր էն ջրհեղեղի նախօրդ օրը...<br />«Բա սե ՞նց են ջրհեղեղ կազմակերպում»<br />/տմբտմբացնում է գլուխն ու վառում ծխամորճը//:<br /><br />Ծերանոց` անւանեալ “Երկինք”,<br />դու` մարդկանցից լքված<br />մոռացված ու մենակ,<br />կեռ ու կնճռոտ,<br />տխուր, անթրաշ,<br />սև հաց ու սև թեյ փոշոտ սեղանիդ,<br />էլ չասեմ, որ գիշերները թաքուն Նիցշե ես կարդում<br />ու ավելի թաքուն` հիանում…<br />ի ՞նչ էիր, ի ՞նչ դարձար…<br /><br />Մահակը ձեռքիդ չէ,<br />ուրեմն` գլխիդ է,<br />մինչև վերջ մի տուր,<br />որ դուռդ թակեն,<br />ոտքերդ ընկնեն,<br />խնդրեն, աղաչեն...<br />Վախենալու չես`<br />պիտի ծաղրվես,<br />հոգնեն ծաղրելուց` պիտի անտեսվես<br />ու... վազքով ժամանակի հեռուները,<br />ուր հակառակ ուղղությամբ անխռով քայլում է<br />ժամանակագրության ուրվականը...<br /><br />Տե'ր, հիմա երկոտանիներն ակնհայտորեն լավ գիտեն<br />ֆիզիկա ու էս անգամ էլ ծլկելու համար անհրաժեշտ ամեն ինչ...<br /><br />Վե'ր կաց,<br />հանգցրու ծխմորճդ ու գնա գլխիդ ճարը տեսնելու...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-4403287408439541652?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-47779015573902726592010-07-25T16:28:00.001-07:002010-07-25T16:34:12.463-07:00Հավերժ գնացող բաներին պետք է միայն լուռ ժպիտով ուղեկցել:<br /> հատված մահախոսական sms-ից<br /><br /><br />***<br />Ունեցածս մի մոլորակատիպ ավան է,<br />էն էլ վարկով, էստեղից- էնտեղից, ճարելով, փակվելով…<br /><br />Իմ խեղճ ու անտեր մոլորակ,<br />իմ սոված,<br />ծարավ,<br />անկապ մոլորակ,<br />իմ մերկ ու հոգնած<br />ճանգռված,<br />պայթած,<br />քրտնած մոլորակ,<br />սատկած մոլորակ,<br />հալ ու մաշ,<br />ծեծված,<br />ծամված մոլորակ,<br />մարդաբոյ,<br />կեղտոտ,<br />խոնավ ու խավար,<br />տոթ ու գարշահոտ,<br />մկներ,<br />կատուներ,<br />ճանճեր,<br />կարիճներ,<br />զառանցող,<br />գունատ,<br />անարյուն,<br />անքուն,<br />ներվային մոլորակ<br />հիվանդ մոլորակ...<br /><br />Մեծամասշտաբ լվացում,<br />համընդհանուր շաբաթօրյակ,<br />սանիտարահիգիենիկ աշխատանքներ,<br />ազատ տեղ,<br />ազատ օդ,<br />ազատ մարմին…<br /><br />Լրիվ պատահական երկինքներից թափվածներ,<br />լրիվ պատահական հեռուներից եկածներ,<br />հավաքեք փասա-փուսաներ,<br />գլուխներ,<br />ոտքեր,<br />հատկապես թևեր…<br /><br />Հա, մոլորակիս դեմոգրաֆիկ պատկերը փոխում եմ…<br />Էսօր գաղթ է,<br />Էսօր սպանդ է<br />էսօր տոն է, հա…<br />Բռնի միգրացիա,<br />ստերիլիզացի,<br />դիվերսիա,<br />պրովոկացիա,<br />ես հարբած եմ,<br />ես պարում եմ,<br />ռումբեր,<br />ռումբեր,<br />գլուխներ,<br />ոտքեր,<br />թևեր…<br />Դե,<br />յալլա,<br />haydi,<br />geberesi,<br />kara toprağa giresi,<br />teneşire gelesi,<br />adı batası,<br />ocakları batası,<br />kör olası…<br /><br />Իմ անդեմ մոլորակ,<br />իմ դատարկ մոլորակ,<br />լուռ ու գլխիկոր…<br />Հուուու…<br />ազատ մոլորակ,<br />մաքուր մոլորակ…<br /><br />Հ.Գ. Հենց որ դու արթնանաս, լվացվես ու կարգի բերես քեզ,<br />տեղն ու տեղը պիտի կարգի բերես նաև քո մոլորակը:<br />“Փոքրիկ Իշխանը”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-4777901557390272659?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-63839738019225688202010-07-25T16:28:00.000-07:002010-07-25T16:33:05.677-07:00Ստվերների ժամ:<br />Ժամ մենակության:<br />Ժամ, երբ կոնյակը հատկապես համեղ է թվում:<br />Է. Մ. Ռեմարկ<br /><br />***<br />Ծեսն էդպես է.<br />պետք է սովորականից երկար քնել<br />ու արթնանալ ծուլորեն, ճմրթված,<br />արթնանալ դանդաղ`<br />չծրագրված օրվա տեսլականով,<br />ոչ մի տեղ չշտապելով,<br />հիշելով, որ արևելքցի ես և ունես ժամանակ,<br />ուղիղ գծի պես ձգվող,<br />անվերջի ձգտող ժամանակ,<br />ու մի պահ անկեղծորեն դատարկ լինել`<br />անվերջի ձգտող թեթևությամբ...<br />Եվ պետք է Շուբերտի «Աղջիկն ու մահը» լսել<br />և ուղղագիծ քայլքի մեջ նախկին սերերիդ<br />/հատկապես երեսունն անց սերերիդ/ ցուցակը<br />ձգել ծխախոտի երկարությամբ...<br /><br />Ձևն էդպես է,<br />որովհետև աշուն է,<br />միջին վիճակագրական աշուն<br />սովորական հնագետի,<br />սովորական պոետի,<br />ու ավելի սովորական աղջկա համար:<br /><br />Ու ծեսը պիտի շարունակվի Սիրահարների այգում`<br />ուր ինձ կբռնեցնեմ մելանխոլիայի լեղու մեջ կորած,<br />ու մոխրագույն շարֆով կփաթաթվեմ,<br />ու միապաղաղ քայլերով կանցնեմ ԱԺ-ի կողքով`<br />խիստ աշնանային անտարբերությամբ,<br />կհասնեմ ՀԳՄ,<br />կբարձրանամ երկրորդ հարկ, ուր<br />Հովհ. Գրիգորյանը կասի.<br />- Ո՞նց ես, նախշուն ջան:<br />Նախշունն էլ թույլ սուրճ կեփի,<br />ու Օպերայի շրջակայքում աշունն ավելի կխորանա...<br /><br />Ես Սարյանի մոտով կանցնեմ գլխիկոր,<br />երկար-երկար մազերով թափված տերևները խառնելով<br />ու Կետիկնոցում հաստատ ինչ-որ մեկը կլինի,<br />ում ձեռքով կանեմ,<br />կժպտամ աշնանային անհեթեթությամբ<br />և ցուրտ օրերի կարեկցանքով,<br />որովհետև ինքն էլ հաստատ պոետ կլինի...<br /><br />Ու ըստ ծիսակարգի`<br />հետո պիտի երեկո լինի,<br />քամի-մամի,<br />բոհեմ-մոհեմ,<br />սիլի-բիլի...<br />/Չէ, նոյեմբեր է,<br />Էլ փախչել չի լինի.../<br /><br />Ու կեսգիշերին Դալիի պատկերների պես ծորուն<br />ստվերները կսահեն դեպի համակերպում,<br />և ես կմտածեմ, որ սրանից ավելի փոքր քաղաքներ էլ են լինում,<br />ուր աշնանը նեղվածք է լինում<br />ու... ծեսն էդպես է.<br />ավելի անպաշտպան են լինում պոետները<br />փոքր քաղաքի աշուններում...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-6383973801922568820?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-22271853375681991762010-05-19T14:05:00.000-07:002010-05-19T14:08:05.757-07:00***<br />Ինչ լավ են նայվում պոետ աղջիկները<br />մերկ քաղաքի ֆոնին<br />փետրվարի վերջին<br />գարնան հոտը քթին<br />կես քուն - կես արթուն <br />փողոցում մթին…<br /><br />Քաղաքում<br />ուր լինում են հեչ չապրվող ժամանակներ<br />հեչ չգրվող ժամանակներ<br />ու դատարկություն<br />սուր ատամներով<br />երկար պոզերով<br />սև եղունգներով<br />ու պոետ աղջիկներ<br />որ վազում են աշխարհի կապտած երակներով <br />դեկտեմբերից փետրվար<br />փետրվարից դեկտեմբեր<br />մեկի հայացքից<br />մեկի քայլվածքից<br />մի sms-ից<br />իրենք իրենցից<br />մի քրջոտ բանից<br />հազիվ բեղմնավորված<br />որ ընկնում են փողոցներում<br />ճանկռում ասֆալտը<br />գալարվում<br />ճչում<br />ու պատռվում երկունքի ցավից…<br /><br />Իմ չծնված որբ<br />չունենամ զ’քեզ Պոեզիա<br />պորտալարի մեջ խեղդված որբ…<br /><br />(Ես կկարոտեմ ձեզ իմ չունեցածներ<br />անմեր ու անհեր իմ չգրածներ)<br /><br />-----------------------<br /> Պոետ աղջիկներ<br />Հաս, Ման, Ան ու էլի<br />գրելու տենդից <br />ձմեռվա ախտից<br />քամված ու հյուծված<br />ոսկոր ու հոգի<br />ամուր գրկեք նրան<br />ով կգա փետրվարի սկզբին<br />մեջտեղում<br />ու մանավանդ վերջին…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-2227185337568199176?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-84199376581743144912010-02-18T06:24:00.000-08:002010-02-18T06:27:54.551-08:00***<br />Մի օր եկավ, գրկեց ու ասաց.<br />-Գնում եմ Տիբեթ:<br />.<br />.<br />.<br />Մի օր հետ եկավ, ականջը դրեց մարմնիս ու ասաց.-<br />Էս ի՞նչ աղմուկ է:<br /><br />Յոգայի պարապմունքը սկսվում էր 7-ին,<br />իսկ էն ընկերս հաճախ էր երգում.<br />ՙՔնից թանկ բան չկա կյանքում…՚ …<br />Այսպես են լկստվում ուրվականները, <br />որ սովորաբար արթնանում են ուշ,<br />չեն նախաճաշում,<br />մի քանի ժամ թափառում սենյակում,<br />մի երկու տող գրում,<br />մի երկու հատ ծխում,<br />դառը սուրճ մի կում…<br />Յոգան էսօր էլ մնաց…<br /><br />Աչքերս տրորելով ես կարդում եմ Կաֆկա,<br />ես տարվում եմ մետամորֆոզներով,<br />նա ինձ նվիրում է ճապոնական պոեզիա,<br />նա ինձ հրավիրում է թեյի,<br />նրա տնից բուդդիստական զրդուզիբիլի հոտ է գալիս<br />(ես խենթանում եմ էդ հոտից),<br />ես ցնցուղի տակ բացահայտում եմ, որ կան չմաքրվող մեղքեր,<br />նա ցնցուղի տակ մտածում է ինքնամաքրման մասին,<br />ես գոլորշու մեջ երգում եմ էթնոցենտրիկ մի երգ<br />ու հայելու վրա Արարատ նկարում,<br />նա մտքով հասնում է Սիդե-նո յամա`<br />մեդիտացիայի,<br />ես սովորում եմ աբսուրդի լոգիկան,<br />նա համոզում է լոգիկայից դուրս ապրել<br />ու առհասարակ` ապրել…<br />Նա պնդում է, որ ավելորդ գիտելիքներ էլ կան,<br />ես շնչահեղձ եմ լինում ինֆորմացիայից,<br />նա որտեղ գտնում` սպանում է իրեն,<br />ես ինձ շաղ եմ տալիս պապիս բոստանում<br />ու թաքուն, շատ թաքուն գարնանը ջրում…<br />Աչքերս տրորելով ես կարդում եմ Կաֆկա,<br />նա առաջարկում է`<br />եթե վերափոխվել, ապա Ոչնչի…<br /><br />Լավ, համոզեցիր:<br />Գիշերը,<br />երբ բոլոր գոյաձև մարմինները դառնում են անդեմ զանգված,<br />ես նախաարարչական քաոսի մեջ գտնում եմ ականջս,<br />զգուշորեն մոտեցնում մարմնիս…<br />Ես խլանում եմ աղմուկից,<br />ներսից խեղդում է ամբոխը,<br />ու ինձ հրմշտելով`<br />գլխապատառ վազում եմ քո տուն`<br />թեյ խմելու…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-8419937658174314491?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-87202038218914522012010-02-18T06:20:00.000-08:002010-02-18T06:24:29.961-08:00***<br />Էլի Երկինք<br /> (Պերճի պատճառով կամ շնորհիվ…) <br /><br />Տե’ր, փախչելու տեղ չկա…<br /><br />(Ամեն անգամ,<br />երբ անստվեր հանգուցյալներս բռնում են ոտքերիցս<br />ու քաշում դեպի մերձիմահ հարթություններ,<br />ամեն անգամ,<br />երբ ստորգետնյա մոլուցքներս աչքով են տալիս,<br />ամեն անգամ`<br />լիբիդոներիս բավարարման եզրակետին,<br />Կյանքը<br />հևալով,<br />ուժասպառ,<br />շնչակտուր տեղ է հասնում,<br />քաշում ականջներս,<br />հայրական ապտակ տալիս,<br />բռնում մազերիցս,<br />բարձրացնում վեր,<br />պտտում,<br />պտտում<br />ու էլի շպրտում… Երկինք:<br />Աստված շփոթմունքից կուլ է տալիս լեզուն.<br />-Էլի դու?:<br />Ու մենք մինչ լուսաբաց ջազ ենք լսում,<br />ժպտում, <br />լացում,<br />գոռում,<br />լռում,<br />խեղդվում ջազի մեջ,<br />խեղդում ջազի մեջ…<br />-Տե’ր, գժվելը հետո. էս անգամ գործով եմ եկել):<br /><br />-Ծիտ-թռչուն միջակայքում ես արդեն փորձել եմ <br />դրսևորման բոլոր հնարավոր ձևերը.<br />նոր հարթություններ վստահիր ինձ, Տե’ր,<br />թույլ տուր խաղալ Քեզ հետ,<br />ու անմեղորեն հաղթել…<br />(Դու էլ ես փոքր եղել, չէ?) :<br />Օգնիր ինձ հաղթահարել Քեզ,<br />կորցրու Քեզ իմ մեջ,<br />թուլացիր,<br />հանձնվիր<br />ու Քո կործանումը կլինի Քո ազատագրումը…<br />Թույլ տուր դարձյալ ծնել Քեզ իմ մեջ`<br />իմ կերպարով ու իմ նմանությամբ…<br />Ու մի ամաչիր Քո մերկությունից.<br />ես էլ եմ մերկ ծնվել:<br /><br />Հետ եմ եկել, Տե’ր:<br />Հա, փախչելու տեղ չկա…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-8720203821891452201?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-61806262621395576602010-02-18T06:16:00.000-08:002010-02-18T06:20:14.086-08:00*** <br /> Օ~ Լի Պո…<br /><br />Մուսայի փնտրտուքը <br />տանում է շոշափելիի ամենաբարձր կետը,<br />ցուցամատով ուրվագծում հեռուն,<br />աչքով տալիս<br />ու ծիծաղում քթի տակ:<br />Հեռուն` տաք, մերկ ու ցանկալի…<br /><br />Ափերս քոր են գալիս բառի մոլուցքից;<br />Ես եղունգներով քերում եմ պատը`<br />ձեր իմացած պատերից ամենահաստը,<br />հետո կրծում եղունգներս,<br />մատներս,<br />մարմինս,<br />հոգիս,<br />հոգուն հաջորդող որջ ենթադրյալը…<br />(Քաոտիկ նևրոզ`<br />պոետիկ ախտանիշով) :<br />Ճգնաժամի պայմաններում <br />դեպրեսիայից էլ կարելի է պոեզիա քամել…<br />Ու առհասարակ` ամենից ու ամենքից,<br />ձեռքիդ տակ ընկած ցանկացած գոյից,<br />որ սովածի բնազդը չտանի ինքնակերության,<br />որ չքամվի մարմինդ,<br />հոգիդ,<br />հոգուն հաջորդող ողջ ենթադրյալը…<br /><br />Տարածաչափության ամենաբարձր կետում<br />ես ու պոեզիան որոշում ենք ինքնասպան լինել.<br />հեռու տանող ամենակարճ ճանապարհը`<br />փափուկ ու ազատ, ուր պոեզի’ա,<br />ես կկորցնեմ ինձ ու կգտնեմ քեզ իմ մեջ,<br />դու կկորցնես քեզ ու կգտնես քեզ իմ մեջ…<br /><br />Կարճ ասած.<br />Ես ու պոեզիան կկանգնենք այնքան,<br />մինչև կմնա միայն պոեզիան:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-6180626262139557660?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-78770652637342543392009-08-20T09:33:00.000-07:002009-08-20T09:35:05.853-07:00Բարև, մարդ:<br />Գրկիր ինձ մոր նման,<br />հոր նման<br />կամ էլ բոյֆրենդի.<br />ես հիմա ավելի մենակ եմ, քան սաղմում էի…<br />ՙես՚-ի ու ՙոչ ես՚-ի հատման կետում արնահոսում է…<br />Օգնի’ր, մարդ:<br />Ձգի’ր իմ էությունն ու գոյությունը կապող պարանը…<br />Ես հոգնեցի սեփական անկշռելիության մեջ թռվռալուց, <br />ֆռռալուց, <br />ֆռֆռալուց…<br />Գլխապտույտ:<br />Դեմքով` գետնին:<br />Ամու’ր ձգիր:<br />Ես հիմա կանգնած եմ մեջտեղում,<br />ուր ամենը հատվում է ամենի հետ 360’ անկյան տակ:<br />Ու այդ անկյունում ես հիմա թաղում եմ<br />բոլոր հավանական սպառումներս:<br /><br />Խորը շունչ… <br /><br />Մարդ-ապացույց:<br />Մարդ-ժխտում:<br />Մարդ-հիմնախնդիր:<br />(Շնորհավորանք փախստականների միջազգային օրվա առթիվ) :<br />Օտարում…<br />Օտարում…<br />Օտարում…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-7877065263734254339?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-930349983771879802009-08-20T09:30:00.000-07:002009-08-20T09:32:59.656-07:00Էլի Երկի?նք<br />**** <br /><br /><br />-Տե’ր, Քեզնից պրծում չկա…<br /><br />(Ամեն անամ,<br />երբ անստվեր հանգուցյալներս բռնում են ոտքերիցս<br />ու քաշում դեպի մերձիմահ հարթություններ,<br />ամեն անգամ,<br />երբ ստորգետնյա մոլուցքներս աչքով են տալիս,<br />ամեն անգամ,<br />լիբիդոներիս բավարարման եզրակետին,<br />Կյանքը,<br />հևալով,<br />ուժասպառ,<br />շնչակտուր տեղ է հասնում,<br />քաշում ականջներս,<br />հայրական ապտակ տալիս,<br />բռնում մազերիցս,<br />բարձրացնում վեր,<br />պտտում,<br />պտտում<br />ու էլի շպրտում… Երկինք:<br />Աստված շփոթմունքից կուլ է տալիս լեզուն.<br />-Էլի դու?:<br />Ու մենք մինչ լուսաբաց ջազ ենք լսում,<br />ժպտում, <br />լացում,<br />գոռում,<br />լռում,<br />խեղդվում ջազի մեջ,<br />խեղդում ջազի մեջ…<br />-Տե’ր, գժվելը հետո. էս անգամ գործով եմ եկել) -<br /><br />Ծիտ-թռչուն միջակայքում ես արդեն փորձել եմ <br />դրսևորման բոլոր հնարավոր ձևերը.<br />Նոր հարթություններ վստահիր ինձ, Տե’ր:<br />Թույլ տուր խաղալ Քեզ հետ,<br />ու անմեղորեն հաղթել…<br />(Դու էլ ես փոքր եղել, չէ?):<br />Օգնիր ինձ հաղթահարել Քեզ,<br />կորցրու Քեզ իմ մեջ,<br />թուլացիր,<br />հանձնվիր<br />ու Քո կործանումը կլինի Քո ազատագրումը…<br />Թույլ տուր սպանել ու դարձյալ ծնել Քեզ իմ մեջ`<br />իմ կերպարով ու իմ նմանությամբ…<br />Ու մի ամաչիր Քո մերկությունից,<br />ես էլ եմ մերկ ծնվել:<br /><br />- Հետ եմ եկել, Տե’ր:<br />Հա, ինձնից պրծում չկա…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-93034998377187980?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-27286381247173850152009-02-21T08:15:00.000-08:002009-02-21T08:17:47.745-08:00ՊՐՈՖԻԼԱԿՏԻԿԱ<br /><br /><br />…Իսկ ես վաղուց արդեն դրախտի հույս չունեմ…<br />(Նախորդ անգամ պարզվեց` այտեղ ամեն ինչ այնքան դեղին է,<br />որ կարելի է ձանձրույթից մեռնել: )<br /><br />Նոր արշավանք եմ ձեռնարկել դեպի հարավ:<br /><br />………………………………………………………………<br />Վերևն իրականում այնքան էլ բարձր չէ,<br />որքան թվում է առաջին ազատ անկումից առաջ,<br />ու ինչպես փաստում է գերեզմանափոր ընկերս`<br />վերջերս Ներքևում ավելի հեշտ է ու ապահով:<br /><br />Ես թեթևացած շունչ եմ քաշում.<br />Վերևը հարաբերականորեն կայուն է իմ նկատմամբ<br />(դեռ կայուն է),<br />իմ ու Վերևի հեռավորությունը նույնն է <br />ցանկացած իներցիալ համակարգում,<br />Վերևն առաջիկա 6 տարում ոչ մի տեղ չի փախչի,<br />ուրեմն աշխատանքի,<br />դասի,<br />ծնունդի,<br />թաղման<br />և անգամ ժամադրության<br />հանգիստ կարելի է գնալ քայլելով:<br />(Սատանան տանի, պարզվեց` <br />թռչելուց պակաս փափուկ չէ քայլելը: )<br /><br />Մենք պապերից ժառանգել ենք<br />այն ռոմանտիկ մետամորֆոզը,<br />որ Աստվածների տեղը Վերևն է,<br />նրանք անկեղծորեն հավատում էին,<br />նրանք տեղը տեղին կշտացան իրենց հավատով:<br />(Կարևոր բան է ստեղծածիդ հավատալը: )<br />Ու հիմա քո գլուխն անվերահսկելիորեն իջնում է<br />մեղք գործելիս<br />և անվերահսկելիորեն բարձրանում`<br />ՙԷ~հ՚ կենացից առաջ:<br />Ու թեև ես նախնիապաշտ եմ,<br />բայց էս անգամ… պա’պ, կներես…<br /><br />Ես ու ընկերս մի շիշ գարեջրով,<br />շվշվացնելով,<br />անշտապ քայլում ենք գերեզմանատանը,<br />ուր ամենայն լրջությամբ գարուն է:<br />(Հա, գերեզմանատանը գարուն է.<br />մեծ ու սարսռեցնող աբսուրդ: ) <br />Մարդիկ մեռան Վերևի մասին ենթադրելով,<br />ու առհասարակ` ենթադրելով:<br />Ներքևի բացահայտման համար զոհեր են պետք:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-2728638124717385015?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-9558710595013398352009-02-05T06:01:00.000-08:002009-02-05T06:09:49.674-08:00Ես`<br />ինձնից ավելի անէ,<br />սպիտակ,<br />գունաձև,<br />տեսականորեն` հրեշտակ դառնալու պատրաստ,<br />ցանկացած տեղում,<br />ցանկացած պահի, <br />ցանկացածի համար`<br />կազմ-պատրաստ,<br />ես` այնքան հեռու իմ ու քո մոլորակից<br />և այնքան մոտ մանկական գաղութին:<br /><br />(Շնչավորը <br />սպանելու կենսաբանական ու զգայական մղում ունի.<br />շնորհակալ եմ, որ դու կաս:<br />Ամեն դեպքում` հանցագործն էլ իր բարոյականությունն ունի:)<br /><br />Նա հրեշտակ է այնքան ժամանակ, <br />քանի դեռ դու Աստված ես (խաղում) :<br />Ու առհասարակ` էլ ի±նչ իմսատ ունեն<br />աշխարհափրկության քո մասնավոր դեպքերը,<br />եթե սեռը երկու ոտքի ու երկու ձեռքի մեջ <br />իրեն շատ էլ լավ է զգում:<br />(Մեկ է, դու ողջ աշխարհը չես փրկի.<br />դու արդեն 34 տարեկան ես:) <br /><br />Մարդուն դեպի մեղքը մղում է<br />առաջին հերթին` չի կարելին,<br />ու ոչինչ էլ չկա զարմանալու,<br />որ մինչ օրս աշխարհում <br />ամենաշատ վաճառվող գիրքը<br /> Աստվածաշունչն է:<br /><br />Ու բացի Աստվածաշնչի կատարյալ իմացությունից,<br />ես անդառնալիորեն երես առած եմ.<br />զգույշ, չընտելացնես ինձ:<br /><br />Տնեցիներն ակնհայտորեն անհանգիստ են,<br />երկար ժամանակ է` չեմ գրում:<br />Ես` <br />թափանցիկ,<br />անձև,<br />գործնականում ավելին` քան հրեշտակ:<br /><br />-Մնաց փարատվել նրանով,<br />որ դժոխքում էլ են ծանոթներ հանդիպում.<br />Ց…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-955871059501339835?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-79896477421332923282008-12-15T06:31:00.000-08:002008-12-15T06:33:04.386-08:00***<br /><br />Գայլերը նայում էին լուսնին<br />ու ոռնում սեռի տենչանքը…<br /><br />Անտառապահը քնած էր:<br /><br />Ես հանկարծ պարզորոշ զգացի,<br />որ կանգնած եմ<br />գիշերահավասարի ուղիղ կենտրոնում:<br />Սոցիումից վտարված գա’յլ, արի’,<br />ես քեզ սպասում եմ<br />գիշերահավասարի ուղիղ կենտրոնում`<br />կես շիշ աբսենթով<br />ու հաղորդության նշխարհով…<br />Արի’…<br /><br />Ես փաթաթվել եմ խոնավ անտառին,<br />անտառը սեղմում է իրանս,<br />անտառը դողերոցքի մեջ է…<br />(Նոյեմբերին քեզնից թաց հողի հոտ էր գալիս…<br />Նոյեմբերը վերջացավ…)<br /><br />Հետաշնանային ցավը<br />ճկույթով շոյում է ձախ ականջս,<br />մտնում ներս,<br />խաղում գլխուղեղիս աջ կիսագնդի հետ,<br />քներակներս ձգում գիշերվա լայնքով մեկ,<br />մատին փաթաթում նյարդաթելերս…<br />Ցավը թռվռում է գախթունիս վրա,<br />ստուգում է ամրությունը,<br />ինչ-որ մեկի ատամի տակ խռխռթում է<br />զգայությունս…<br />Նյարդաթելերը պրկվում են…<br />(Ինչ փափուկ է մահը կեչիների վրա…)<br /><br />Գայլերը վազում էին արևի առջևից…<br />Տենդը գեղեցիկ էր…<br />Ցավը կորած սեռից էր…<br />Հաղորդությունից հետո<br />ես վառեցի անտառը.<br />անտառը անսեռ էր…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-7989647742133292328?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-3686741760720896372008-12-02T05:39:00.000-08:002008-12-02T05:44:23.145-08:00***<br /><br />Եթե հոգեկան քաղցս երկար շարունակվի,<br />ես մի օր կուտեմ գլուխս,<br />հետո գլխիս կտամ,<br />գլխիս կտաս,<br />գլուխս կտանք…<br />Գլուխ գլխի կտանք,<br />պիտի լինի, որ տանք…<br /><br />Գլուխ պահելն ավելորդ ճոխություն է…<br />դեռ էն գլխից…<br />Գլխացավ:<br />Գլուխջարդոցի:<br /><br />Կնոջը գանգոսկրից չստեղծեց…<br />Ուղղակի գլուխ չդրեց.<br />չկար, որ դներ…<br /><br />Գլխից ներքև քաոս է,<br />գլխից վերև քաոս է,<br />քաոսը սև է<br />(սևը ձգտում է դեղինի),<br />քաոսում ապրում են բվեճները`<br />հյուծված,<br />թոքախտավոր,<br />երջանիկ,<br />գիժ,<br />ծուռ<br />ու թաց:<br />Գլուխդ առ ու փախիր,<br />տուր պատին,<br />քացով խփիր,<br />կամրջից նետիր,<br />կթռնի…<br />(Փորձս թույլ է տալիս<br />ամենայն պատասխանատվությամբ<br />հայտարարել` կթռնի:<br />Քանի՞ գլխանի է, որ չթռնի: )<br /><br />Մահվան հայցը մեկն է.<br />նա գլխագին է պահանջում:<br />Ես դատարանում հռհռում եմ,<br />թավալվում գետնին,<br />հիստերիկ ծիծաղից գալարվում,<br />վազում առաստաղով մեկ,<br />կախվում դատավորի ականջներից,<br />մուրճն իջեցնում գլխին,<br />թռցնում օդ, բռնում,...<br />Հեհեեե~, մահը գլխագին է պահանջում,<br />մահը մոռացել է`<br />ես գլուխ չունեմ:<br /><br />Վերջերս կյանքը թեթև եմ տանում …<br /><br />Վիզս կլանում է զգլխիչ գարունը,<br />գարնանը 97%-ով մեծանում էշարունակվելու վտանգը.<br />թու-թու-թու…<br /><br />Գլուխս գնաց…<br />Գնաց, գնաց, գնաց, …<br />Տա՞թ …<br />Տու-տու-տու…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-368674176072089637?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-11814670989206127692008-12-02T05:32:00.000-08:002008-12-02T06:09:46.167-08:0018-Ի ՀԱՅՏ<br /><br /><div align="right">Չափահասությունից ձկան հոտ եմ առնում.</div><div align="right">խեր լինի…<br /></div><div align="right"></div><div align="left">…Պարզապես </div><div align="left">դու այն միանամյա օտագործման մուսաներից չես,</div><div align="left">որոնք սովորաբար լցնում են</div><div align="left">պոետ աղջիկների հանելուկային մեծ պայուսակները:</div><div align="left">(Առեղծվածը կորա՞վ: )</div><div align="left"><br />Շաքարեղեգներ` կախված երկնքից:</div><div align="left">Կյանքին կյանքով խաբելու ցինիկ հաճույք:</div><div align="left">Անվերահսկելի ինդոադապտացիա:</div><div align="left">Միջօրե:<br /></div><div align="left">Քո հերթական հազից հետոթոքերս չորացան նախանձից.</div><div align="left">թվաց` քեզ մոտ միշտ պոետական ցրտեր են:</div><div align="left">Հետո իմացա` ընդամենը տաղանդավոր ֆարինգիտ էր:</div><div align="left">(Թոքերի խոնավեցում` ջրափոսում: )<br /></div><div align="left">Մի վախեցիր. մինչև գլոբալ տաքացումը մեր կողմերը հասնի`</div><div align="left">կհասցնենք մի քանի հատոր էլ գրել…<br /></div><div align="left">Համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամը,</div><div align="left">դոլլարի տատանումները սրա-նրա նկատմամբ,</div><div align="left">նավթի գնի իջեցումը ճնշմանդ համեմատ,</div><div align="left">ու ամերիկաիրաքյան հակամարտությունը լուծելուց հետո</div><div align="left">արի տուն,</div><div align="left">հանվիր,</div><div align="left">մտիր թեյիս բաժակի մեջ…</div><div align="left">STOP!</div><div align="left">Առողջապահության նախարարությունը զգուշացնում է`</div><div align="left">արևը միանգամից կուլ տալը վնասակար է առողջությանը:<br /></div><div align="left">(Թեյախմության արվեստը </div><div align="left">ուղիղ համեմատական է շաքարի գնին…)<br /></div><div align="left">Չշեղվենք:<br />Համաձայն վերջին կենսավիճակագրական տվյալների`</div><div align="left">մոլորակի տեղաբնիկների մոտ </div><div align="left">միանգամյա օգտագործման իրերի պահանջարկն</div><div align="left">աճում է հակակենսաբանական արագությամբ:</div><div align="left">Հանգիստ կաց.</div><div align="left">ես նախընտրում եմ շարունակելիությունը`</div><div align="left">5 երեխա/70 տարում արագությամբ:</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-1181467098920612769?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-76525201420241100952008-11-12T05:45:00.000-08:002008-11-26T05:05:31.781-08:00<div align="right">Մ-ի, </div><div align="right">Ն-ի, </div><div align="right">Վ-ի, </div><div align="right">Ա-երի, </div><div align="right">Գ-երի </div><div align="right">ու բոլոր </div><div align="right">(հ)անցավորների կենացը:<br /></div><div align="left"></div><div align="left">***</div><div align="left">Օղորմաթասից չեն հարբում… </div><div align="left">Արի'… Ոնց էլ լինի` կունենաս…</div><div align="left">Հողը թեթև լինի…</div><div align="left">Յիշեա' Տէ'ր, եւ ողորմեա':</div><div align="left"><br />Պեղումների ժամանակ </div><div align="left">երկնքից 23 մետր դեպի հարավ,</div><div align="left">բազիսից 11 քայլ դեպի արևմուտք,</div><div align="left">6 քայլ ետ,</div><div align="left">18 մետր խորության վրա հայտնաբերվել են </div><div align="left">ուշ բրոնզեդարյան ողնաշարավորների,</div><div align="left">խոշոր եղջերավորների,</div><div align="left">քորդավորների մնացորդներ</div><div align="left">ու մի աղջկա 0,0001 տոկոսը:<br /></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Չէ, ինքնահռչակ homo spiritus,</div><div align="left">երկու ականջդ էլ կտրես,</div><div align="left">homo sapiens-ից ավելի չես ձգի… </div><div align="left"> </div><div align="left">Ծանիր զ'քեզ, բայց ոչ մեկին մի ասա այդ մասին:</div><div align="left">Այնքան հեշտ էր քեզ անգիր անելը…</div><div align="left">Ասե՞մ… Կաշառիր, որ չասեմ:<br /></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Իսկ ո՞վ էր խնդրել որդեգրել ինձ, </div><div align="left">հը՞, ա’յ ով իմ Տիրակալ:</div><div align="left">Տեսա՞ր ինչ եղավ:<br /></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"> </div><div align="left">Ու քանի դեռ ինչ-որ կուշտ դերասան</div><div align="left">դեմքի իմաստասիրական արտահայտությամբ մտմտում էր</div><div align="left">"Դու թատրոնի տիկնիկ ես, սիրելի" -ի տիպի</div><div align="left">հաճոյախոսությունների շուրջ,</div><div align="left">ես այրված շապիկս էի փոխում`</div><div align="left">չգիտեմորորրորդ ինքնահրկիզումից հետո…<br /></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">(Բոլոր հրշեջներն էլ կրակապաշտ են: )<br /></div><div align="left"></div><div align="left">Մոխիրը միշտ էլ թեթև է լինում…</div><div align="left">Հերիք է խաղաս կրակի հետ...</div><div align="left">Կարտոֆիլը վառվեց…</div><div align="left">Կիթառն էլի մոռացե՞լ ես:</div><div align="left">Շշշշշշ… գոնե այս անգամ թող լսեմ այն, </div><div align="left">ինչ ինքս եմ ուզում…</div><div align="left">(Մի անգամ էլ դու խաբիր… ձևի համար) :<br /></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"> </div><div align="left">Առանց նախնիապաշտական նկրտումների,</div><div align="left">առանց լիմոնի մուրաբայի,</div><div align="left">ու առանց քթից արտահոսող ռոմանտիկայի,</div><div align="left">մերձգրական զեղումներով օրերը </div><div align="left">դառնում էին բանաստեղծություն.</div><div align="left">հաշվարկից հետո ճանաչվեցին անվավեր:<br /></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"> </div><div align="left">.............................................................................</div><div align="left">Մոտս կախվածություն առաջացավ կյանքից:</div><div align="left">(Լսել եմ) կախվածը մեռնելու սովորություն ունի:</div><div align="left"><br />Եվ քանի որ հազիվ հավաքվել ենք-</div><div align="left">Բոլոր նրանց, ովքեր եղել են, գրեթե եղել են կամ գրեթե չեն եղել,</div><div align="left">բոլոր նրանց, ովքեր կան, գրեթե կան, կամ գրեթե չկան,</div><div align="left">բոլոր նրանց, ովքեր կլինեն, համարյա կլինեն կամ այդպես էլ չեն լինի -</div><div align="left">Օղորմի… </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-7652520142024110095?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-87005021224474930442008-10-22T06:43:00.000-07:002008-10-22T06:58:14.387-07:00***<br />Ինչ-որ մեկը հետանձրևային սուլոցով<br />անցավ աշնան միջով ու… մրսեց:<br />Թշվառ էր,<br />խոցելի,<br />անթրաշ<br />ու անխուսափելիորեն` հայ:<br /><br />Իր ժամանակավոր հողաթմբում մենակ էր`<br />արքայից արքային վայել թիթիզությամբ,<br />խղճից թույլ բռնակալ,<br />հետմահու ստրուկ:<br />(Քիթը տիպիկ դիկտատորական էր:)<br /><br />Ու թեև ֆրոյդիզմից գլուխ չէր հանում,<br />բայց հասկանում էր, որ այստեղ մի բան կա:<br />Զգա՞ց:<br /><br />Մկրտությամբ` քրիստոնյա,<br />սաղմնային բուդդիստ,<br />անիգտակցաբար` ցեղակրոն,<br />էությամբ` գինեգործ:<br />(Աստծո կենացին արդեն քնած էր լինում...<br />Ականջդ կանչի, Մորփեոս...)<br />Զգա՞ց:<br /><br />Ո’չ ազոխի համից,<br />ո’չ էլ գլյուկոզայի գերհագեցումից<br />չէին բարձրանում սեզոնի սրտաճմլիկությունը,<br />ճմլիկությունը,<br />ամլիկությունը, …<br /><br />………………………………………<br />4 տարեկան մի աղջիկ<br />քստքստոցով ավլեց աշունը<br />ու առաջին անգամ տեսավ մերկ ծառ.<br />ամոթից շիկնեց,<br />աղջկական ձևեր,<br />դե, գիտեք…<br />Ծառը կուչ եկավ,<br />իբր միամիտ ստացվեց…<br />Հայ էր…<br />Զգա՞ց:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-8700502122447493044?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-62975846763576395942008-10-21T11:12:00.000-07:002008-10-21T11:17:59.712-07:00***<br />Հոգին անժամանակ խռովեց մարմնից,<br />մարմինը հիշաչար էր,<br />չար էր,<br />բայց քնկոտ,<br />իմը չէր,<br />քոնը չէր.<br />մարմին էր էլի...<br />Խնձոր-մնձորով կաշառեցինք ու...<br /><br />Իսկ մինչ այդ մենք քնեցրել էինք ասֆալտի աստծուն`<br />ամենակենցաղային հեքիաթներով,<br />հետո ցավակցական sms ուղարկել ասֆալտապաշտներին,<br />դուռը ներսից փակել տերերի ու հնազանդների վրա …<br />Ասֆալտից վեր (առնվազն ասֆալտից վեր)<br />առանց կարգավիճակի թափառելն էլ մի բան չի:<br />(Մասնավոր երկինքներում սնվել չեմ սիրում`<br />հոգեմարսողական համակարգս հարգելով):<br /><br />Մաշկիդ տակ ներաճած դրախտը հնձեցիր.<br />գարնան հույս կա՞…<br />( Է’շ, մի’ սատկիր, գարուն կգա):<br /><br />Դու մի ասա`<br />լավատեսությունը կրծած ոսկոր է,<br />սերը` հարևանի երկար-բարակ լվացքը բարուրաշորերի,<br />պարտքը` տարրական ֆունկցիաների անընդհատություն,<br />հավատն էլ` յոթը պորտով ժառանգվող հիվանդություն:<br /><br />(Վայ, պարզվեց աչքերիդ գույնը բեկանման ենթակա չէ):<br /><br />Հե~յ, հերիք է խաղաս հարևանիս գեների հետ,<br />փախցնես քունս,<br />իրար հանգուցես ու խճճես սրա-նրա հոգեթելերը.<br />խելոք մնա, թե չէ… կմեծանամ:<br /><br />Ես նստում եմ երթուղային տաքսի<br />,ու միակության գաղափարը<br />զբաղեցնում է բոլոր ազատ նստատեղերը:<br />Իսկ այս թերխաշ խառնածփոթից դուրս`<br />մի այլ խառնաշփոթում շոգեխաշվող մարմինդ<br />դեռ գլխի չի ընկել,<br />որ հոգեթելերի միջոցով դու միշտ հասանելի ես`<br />ուզած, թե չուզած…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-6297584676357639594?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-62854817041913447392008-10-21T10:40:00.000-07:002008-10-21T10:46:11.890-07:00***<br />1 ոչխար,<br />2 ոչխար,<br />3 ոչխար,…<br />4 սենյականոց նարնջագույն բնակարան`<br />ստալինյան նախագծով 5 հարկանի շենքում մոլորված:<br />Աքլորականչով չարթնանալուն վարժված տուֆ,<br />ու քնաբեր լեգենդներին հավատացող մահճակալ...<br />18, 36, 60,…<br /><br />Այրվող տուն,<br />շուն ու մարդ:<br />Շունը պատուհանից ցած նետվեց` իր կյանքը փրկելու,<br />մարդը ցած նայեց, չնետվեց` իր կյանքը փրկելով.<br />ես ծիծաղում եմ մարդու վրա:<br />Այրված տանն արածող հոտ…<br /><br />(Պատից այն կողմ հարևանի կենդանական բնազներն են...<br />Բամբակե բարձ,բարձի մեջ…):<br /><br />Գլոբալիզացիան մեր կողմերն էլ հասավ.<br />հայկական քթերի տակ տեղավորված հոլիվուդյան ժպիտներ,<br />ու ընդգծված կովկասյան քայլվածքով<br />քթի վիրահատության գնացող քաղաք:<br />Այս ամենի վրա ինչ-որ մեկն ասիացու պես հռհռաց,<br />աչքով արի նրան…<br /><br />Հովիվն իր հոտը քշեց դեպի Սպիտակ տուն…Էլիտար խոտ…<br />Հնգօրյա պատերազմ…Տրորված խոտ…<br />(Խոտի որակից արածողի արածող լինելու հանգամանքը չի փոփոխվում:)<br /><br />Ոչխարներն ինքնավար են:<br /><br />357, 191, 799,…<br />Ներսից պայթող անքնությունը` ծխախոտը բերանին<br />անհանգիստ քայլում էր `<br />ջղաձգվելով շենքի միատոն խռռոցից,<br />որ այնքան անթերի էր ու տաղտկալի…<br />1620, 810, կեսը փախավ…<br /><br />Առաջին հեծանվի հետագիծ`փողոցի ողնաշարին,<br />ու մութնուլույսին խաչմերուկի կենտրոնում պառկած ոչխար…<br /><br />Հիմա տատս կվառի լույսը<br />ու ես բերման կենթարկվեմ իր բրդե վերմակները բզկտելիս…<br />-Տա’տ, ոչխարները վերջացան:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-6285481704191344739?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-10462500666607418352008-10-21T10:30:00.000-07:002008-10-21T10:36:38.295-07:00Սովորույթի մնայնությունը<br /> կապված է նրա անհեթհեթության հետ:<br /> Պրուար<br /><br />Մենակությունը հազում է,<br />ես խփում եմ մեջքին` երեք անգամ…<br />…Դու երևի այդպես էլ չհասցնես սիրել բոլորին`<br />չաղ ու նիհարներին,<br />սևուկներին,<br />սպիտակներին,<br />ինչպես այն հիմարը,<br />ով փորձում էր վարակվել բոլոր հիվանդություններով`<br />աշխարհում միակն ու անկրկնելին լինելու համար<br />և կորավ հոգեբուժարանում`ժանտախտից փախչելիս…<br />Հենց պարապ լինես` ապրիր…<br />Հենց վերջացնես` զանգիր…<br />Ես առաջինն եմ անցնում փողոցը սև կատվից հետո<br />ու ողջ ճանապարհին դողում սնահավատությունից:<br />Ես կռճտացնում եմ ատամներս սպիտակ կատուների վրա…<br />Մի բաժակ տաք շոկոլադ էլ դատարկվեց…<br />Ու վնգստում է մենակությունը գրպանումս`<br />մեքենայի տակ ընկած շան պես:<br />Նրանց սովորաբար գնդակահարում են…գիշերը…<br />Սովորական գիշերային կրակոցներ:<br />Քնահարամ հոգեբուժարանի պահակ:<br />Խրախճանք առանց հաչոցի:<br />Քեզ սիրելը կամաց-կամաց դառնում է սովորույթ…<br />կամ սնահավատություն…<br />…Ապրիր արա’գ…ժամանակ չկա…<br />…Սպասում եմ զանգիդ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-1046250066660741835?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-36682526497381624392008-10-21T10:21:00.000-07:002008-10-21T10:28:34.065-07:00***<br />Ուսապարկում տեղավորեցին<br />ձմերուկ,<br />լիալուսին,<br />խոսելաժամանակ… ու... թռան…<br /><br />Առաջին պսիխոսոմատիկ կանգառում նա փնթփնթաց,<br />որ փխրունությունը խանգարում է խխունջներին…<br />Բայց շնչահեղձությունից հետո միասին հասկացանք,<br />թե որքան ենք սիրում կանաչը…<br /><br />…Ու մինչ ներքևում քաղաքի փորը գռմռում էր սովից,<br />ես և նա թռչնաձկան ապուր էինք պատրաստում`<br />CNN նայող հայրիկից կես հավերժություն<br />և երեք մետր հեռավորության վրա…<br /><br />... Կարմիր…<br />Շփոթեցնող կարմիր…<br />Անդառնալի կարմիր...<br /><br />Վերանայեցի էտալոնային խումբս.<br />ճայեր,<br />նորից ճայեր…<br />Ատում եմ սողացողներին,<br />ժպտում` քայլողներին,<br />սիրում` Թռչողներին…<br />(Նրանցից մեկը շան հոտառություն ուներ. գլխի ընկավ ու …):<br /><br />Սանկցիա թիվ 1- Անկեղծություն:<br />Սանկցիա թիվ 2- Վստահել զ’միմյանս:<br /><br />Երկրորդ կանգառում նա մտածեց.<br />“Մոլորակի վերարտադրողականության ֆունկցիան<br />պետք է խախտել… Եղածն էլ շատ է, գլուխ չենք հանում”:<br /><br />Գլխապտույտ,<br />ինքնադիտում,<br />գերզգայունակություն,<br />բյուրեղացում…<br />Կոտրվելու վտանգ …Չկոտրվեց…<br /><br />… Սպիտակ… Աչք ծակող… Փշաքաղված…<br /><br />Բայց անխուսափելիորեն` լավ խոհարար ես.<br />գիրացա, լռեցի, պառկեցի… փորիկի վրա…<br />-------------------------------------------<br /><br />Փաստաթղթակերությունից,<br />գործավարուհու լավ վարձատրվող ժպիտից<br />ու սառը սուրճից հետո<br />կեսգիշերային թաքուն նախաճաշն ամպերից վեր`<br />ճոխություն էր քեզ համար,<br />որից պետք է որ քունդ փախչեր,<br />բայց դու այնքան ծեր ես,<br />որ էլի կքնես սովորականի պես` մեջքի վրա… ու կխռմփացնես:<br />... Չբացվես, անցյալ գիշեր մրսել ես:<br /><br />Չէ, ավելի հարմար տարբերակ չեմ գտնում.<br />Կանաչ:<br />Շարունակելի կանաչ:<br />Ավելի կանաչ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-3668252649738162439?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-45372748359880616752008-10-21T10:11:00.000-07:002008-10-21T10:16:37.628-07:00***<br />Իսկ հետո կմնանք երեքով`<br />ես, ես, պատը:<br /><br />…Գույներից,<br />դեմքերից,<br />ակնոցներից,<br />կետերից ու ստորակետերից հետո<br />ձայնս կկախվի առաստաղից…<br />Իսկ իրականում առաստաղ չկա,<br />չկա ձայն, ու չկան պարաններ:<br />ՈՒ անհետևանք ապագայի կողքին<br />միոտանի ճակատագիրն է:<br /><br />Շրջանակված դատարկություն,<br />մի կոտրված դուռ,<br />կիսակառույց անցյալ,<br />որը չի վաճառվում:<br />Պատից այն կողմ վարձով են տրվում<br />բոլոր աչքերը,<br />մտքերը,<br />հուշերը,<br />ժամկետն անց իրականությունը,<br />լռությունը…<br /><br />Իսկ հետո ծիծաղում ենք<br />ես, պատը, և այն մյուս` կիսահանգուցյալ ես-ը:<br />Քայլում ենք ես ու պատը,<br />և առաջվա նման առաստաղ չկա,<br />չկան պարաններ…<br /><br />Պատից այն կողմ ոչինչ չեմ տասնում:<br />Պատ չկա:<br />Ես քայլում եմ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-4537274835988061675?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7730576021013508108.post-57028753156844565532008-10-21T10:03:00.000-07:002009-02-23T06:26:40.571-08:00***<br /> Արտիստին...<br /><br />…Չորս կողմը կանաչ էր,<br />վերջը չէր երևում,<br />հետևաբար` կար…<br />Հավատում էի…<br /><br />Միտքը պահմտոցի էր խաղում մարմնի հետ,<br />էությունն արևածաղիկ էր չրթում…<br />Մենք ամեն առավոտ գնում էինք փնտրելու…<br />(Հարթաթաթ էի, շուտ էի հոգնում: )<br /><br />…Ու քանի դեռ լեզուն էր աղոթում,<br />պատշգամբում հոգին ծխում էր էկզիստենցիայի մնացորդները:<br />…Քանի դեռ կար ապաշխարանքի խորհուրդը,<br />մարմինները շարունակում էին<br />ստել,<br />սպանել,<br />գողանալ,<br />շնանալ…<br /><br />Ասում են` չորս կողմը կանաչ էր…<br /><br />…Ու չկար ավելի շոշափելի պատկեր,<br />քան մոմի ներկայությունը վառվելուց հետո,<br />քան մեղքի թռիչքը փակ սենյակում…<br /><br />Ադամական մեղք կրողները շատանում էին ժամ առ ժամ,<br />ու ծննդատան պատերի տակ օձեր էին սատկում…<br />Օձեր վարժեցնող ծաղրածու,ով արդեն հայր էր…<br /><br />Ես կրծոտած խնձորներ էի ընծայում շինածս կուռքերին<br />ու բարձրաձայն ծիծաղում<br />լիակատար երջանկության հասնելուց առաջ:<br /><br />…Ես քարշ չէի տալիս գոյությունս…<br />…Գոյությունն էր տանում ինձ…<br />Չորս կողմը կանաչ էր…<br />Հավատում էի…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7730576021013508108-5702875315684456553?l=tatev-livingsthone.blogspot.com' alt='' /></div>Տաթև Չախչախյանhttp://www.blogger.com/profile/11239011670185051656noreply@blogger.com0